Door al zijn ruimtelijke correcties en toevoegingen creëert hij een situatie waarin de bezoeker de gehele architectuur actief ondergaat. Hij ontdoet gestandaardiseerde situaties en plekken van hun gebruikelijke functioneren. Mik dereguleert sociaal gedetrmineerde (verwachtings-)patronen van menselijk gedrag. Hij zet verschillende middelin in om de "motoriek van een situatie" zoals hij het noemt, zodanig te veranderen dat de bezoeker deze op een fysieke manier kan ervaren. Interessant in dit verband is de tegenstrijdige relatie tussen de ruimte zelf en het menselijk gedrag dat er door Mik in wordt gebracht.
Dierlijke, menselijke en machinale gedragingen vloeien binnen één ruimte voortdurend in elkaar over. Het organische en het anorganische, het echte en het kunstmatige raken met elkaar verstrengeld en gaan een verbintenis aan.
Hoe bevreemdend de situaties die Mik ons voorschotelt misschien ook zijn, zij laten nooit als een volkomen tegenstelling met de realiteit ervaren. Het zijn situaties die wringen met het reëele en daarmee de ruimte op scherp zetten. Mik bewerkstelligt dit door zijn situaties uiteindelijk altijd in het ons bekende, reële in te bedden.
